کسی که خدا را بشناسد او را توصیف نمیکند.کسی که خدا را توصیف میکند او را  نمیشناسد.حسین بن منصور حلاج

بدترین شیوه ازدواج محروم کردن دیگری از آزادی اش است. اگر پرنده را به زنجیر  کنید، چهار

 بال خواهند داشت اما هرگز نمی توانند پرواز کنند  مولانا

منگر گوينده كيست بنگر كه گفتارش چيست ـ حضرت علي (ع)

سعادت بدون محبت به وجود نمي آيد ـ ماكسيم گوركي

يک اخم واقعی زيباتر از لبخند دروغی است. بودا

وقتی برادر ساچی گابریل به دنیا آمد، ساچی از پدر و مادرش خواست تا او را با بچه

 تنها بگذارند. پدر و مادرش که میترسیدند او مثل بچه های چهارساله ی دیگر،

 حسادت کند و او بخواهد بکشد، اجازه ندادند.اما در ساچی هیچ حسادتی ندیدند.

مثل همیشه، با محبت با بچه رقتار میکرد، و سانجام، پدر و مادرش تصمیم گرفتند

امتحانی بکنند. ساچی را با نوزاد تنها گذاشتند و از پشت در نیمه باز، او را زیر نظر

 گرفتند.

وقتی ساچی کوچولو دید که به خواسته اش رسیده، نوک پا  به طرف گهواره رفت،

 روی کودک خم شد و گفت :

ـــ (( بگو خدا چه شکلی است! من دیگر یادم رقته! ))

قطاری که به مقصد خدا می رفت، لختی در ايستگاه دنیا توقف کرد و پيامبر رو به جهانیان کرد و گفت:

مقصد ما خداست. کيست که با ما سفر کند؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد؟ کيست که باور کند

دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن؟ قرنها گذشت اما از بيشمارآدميان جز اندکی بر آن قطار سوار

نشدند از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود. در هر ايستگاه که قطار می ايستاد، کسی کم ميشد قطار

ميگذشت و سبک ميشد، زيرا سبکی قانون خداست. قطاری که به مقصد خدا ميرفت، به ايستگاه

بهشت رسيد. پيامبر گفت اينجا بهشت است. مسافران بهشتی پياده شوند، اما اينجا ایستگاه آخر

نيست. مسافرانی که پياده شدند، بهشتی شدند. اما اندکی، باز ماندند، قطار دوباره راه افتاد و بهشت

جا ماند. آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : درود بر شما، راز من همين بود. آن که مرا ميخواهد در

ايستگاه بهشت پياده نخواهد سد. و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد دیگر نه قطاری بود و نه

مسافری.