اینک باید بکوشیم کاری کنیم که تمامی این عناصر، بخشی از خود ما شوند. هدف ما در این

دنیا باید همین باشد :

آموختن عشق ورزیدن.

                                               هربار بهتر عشق ورزیدن

عشق هرگز خطا نمیکند، و در زندگی، تا زمانی که عشق هست، به خطا نمیرود.

  این همان چیزیست که پولس به ما می نماید: که،در بنیان تمامی مخلوقات،عشق

 همچون عطیه برتر حاضر است – زیرا هنگامی که هر چیز دیگری به پایان میرسد،عشق می ماند.

  بدترین سرنوشتی که ممکن است کسی داشته باشد، تنها زیستن و تنها ماندن است،بدون عاشق شدن و بی معشوق بود.

کسی که عشق می ورزد، رستگار است.

  او که نه عشق می ورزد و نه معشوق است، محکوم است.

و کسی که در عشق شادی می یابد، در خدا شادی می یابد، چرا که خدا عشق است.

عشق از ناراستی شاد نمی شود، اما با راستی به شعف میآید.

 کسی که عشق ورزیدن را می شناسد، راستی را به اندازه هم نوعش دوست می دارد. با راستی شاد میشود ­­– اما نه با حقیقتی که به او آموخته شده است.

نه با راستی نظریه ها.

نه با راستی کلیساها.

و نه با راستی این یا آن  " ایسم ."

    او به راستی شاد میشود. با ذهنی پاک، فروتن، و به دور از پیش داوری و ناسازگاری

 راستی را می جوید ، و در پایان از آنچه می یابد، شاد میشود.

عشق راستین به رخ کشیدن ضعف دیگران به آنها نیست، بلکه پذیرفتن همه چیز است،

شادی از دیدن این است که همه چیز بهتر از آنی است که دیگران می گویند