خدا هستي را قسمت ميکرد.خدا گفت: چيزي از من بخواهيد هر چه باشد.شما

را خواهم داد .سهمتان را از هستي طلب کنيد زيرا خدا بخشنده است. و هر که

آمد چيزي خواست.يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن.يکي جثه اي

 بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز.يکي دريا را انتخاب کرد و يکي آسمان را.

در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:خدايا من چيز زيادي از اين

هستي نمي خواهم.نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و نه پايي ونه

آسمان ونه دريا .....تنها کمي از خودت.تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي

نور به او داد. نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت: آن که نوري با خود دارد بزرگ

 است.حتي اگر به قدر ذره اي باشد.تو حالا همان خورشيدي که گاهي زير برگ

 کوچکي پنهان مي شوي و رو به ديگران گفت: کاش مي دانستيد که اين کرم

 کوچک بهترين را خواست.زيرا که از خدا جز خدا نبايد خواست.